Waar werkt Impaction?
Impaction ondersteunt op dit moment twee lokale organisaties (ADED en AJEPAD) die werkzaam zijn in het oosten van de Democratische Republiek Congo, in de stad Uvira (350.000 inwoners), Goma (1.500.000 inwoners) en Baraka (115.000 inwoners).
DR Congo is een land in centraal Afrika, waar meer dan 60% van de bevolking onder de armoedegrens leeft, ondanks de grote aanwezigheid van natuurlijke grondstoffen. Het BNP per hoofd van de bevolking in Congo is 457 dollar[1]. Extra kwetsbare families, o.a. die een kind met een beperking hebben, leven soms van minder dan 7 dollar per week. Het is ook een gebied waar veel ziektes heersen (covid-19, malaria, cholera, TBC en ebola). Daarnaast zijn interne conflicten, oorlog en geweld aan de orde van de dag.
Het oosten van DR Congo is een gebied dat decennia lang in een chronische crisis verkeert. De veiligheidssituatie in Noord-Kivu, voornamelijk rondom Goma, wordt steeds slechter. Er zijn zo’n 7 miljoen mensen op de vlucht voor gewapende groepen, waaronder de militaire rebellengroep M23. De overheid heeft onvoldoende controle in het gebied[2].
Gezondheidszorg en onderwijs
De kwaliteit en het aanbod van de gezondheidszorg en het onderwijs laten te wensen over. Kind- en moedersterfte in DR Congo is nog steeds een van de hoogste wereldwijd. DR Congo behoort tot de zes landen die ‘verantwoordelijk’ zijn voor 50% van de moeder- en kindsterfte in de wereld: 693 van de 100.000 vrouwen[3] sterven in het kraambed en 94 van de 1000 kinderen sterven voor hun 5de levensjaar. De levensverwachting in DR Congo is 60 jaar. Er zijn geen specifieke cijfers bekend over geboorteafwijkingen in DR Congo, maar uit wereldwijde onderzoeken kan worden aangenomen dat minimaal 60% kan worden voorkomen.
Sociale structuren en religie
De mensen hebben een enorme veerkracht doordat ze gewend zijn niets te verwachten van hun overheid. Er bestaat onderlinge solidariteit, vooral binnen de families, maar ook zijn er veel goed functionerende zelfhulpgroepen. Religie, protestant en katholiek, speelt een hele belangrijke rol in het leven van mensen. Kerken vormen gemeenschappen die naar elkaar omkijken. Echter houdt de kerk ook een aantal ‘bijgeloven’ in stand, zoals de overtuiging dat kinderen met een beperking wellicht behekst zijn.
Kinderen met een beperking en moeder- en kindzorg
De situatie rond kinderen met een beperking is nijpend. Er zijn weinig tot geen voorzieningen in Oost-Congo. Veel ouders geloven niet dat een kind met een beperking van waarde kan zijn voor de familie. Zelden gaan deze kinderen naar school. Nog steeds denken veel ouders en andere mensen dat een beperking een niet-medische oorzaak heeft. Er is een gebrek aan kennis over beperkingen en handicaps. Ouders, verzorgers en zelfs verpleegkundigen en artsen hebben vaak geen idee hoe kinderen met een beperking geholpen kunnen worden. De rest van de gemeenschap ziet personen met een beperking vaak als ‘anders’ en ‘raar’. Hierdoor worden kinderen en volwassenen met een beperking vaak uitgesloten van participatie in de maatschappij en hebben ze minder kans op onderwijs en werk.
Op deze manier zijn armoede en invaliditeit met elkaar verbonden in een vicieuze cirkel: mensen met een beperking leven vaker in armoede omdat ze minder kansen krijgen om te participeren in de maatschappij, en mensen die in armoede leven lopen een groter risico op een handicap door gebrek aan toegang tot gezondheidszorg, voeding en veilige leef- en werkomstandigheden.
Vicieuze cirkel van armoede en invaliditeit
Een ander groot probleem is de veiligheid van kinderen. Kwetsbare kinderen en zeker meisjes met een fysieke of mentale beperking zijn regelmatig slachtoffer van seksueel geweld, soms zelfs binnen de eigen familie. Kortom: het is cruciaal om de levensomstandigheden van kinderen met een beperking en hun families, alsmede moeder- en kindzorg en het voorkomen van geboorteafwijkingen te verbeteren.
